Παρουσίαση του νέου βιβλίου του Ευτύχη Λαμπουσάκη

Ο Δήμος Καντάνου -Σελίνου, ο Ιατρικός Σύλλογος Χανίων και ο Σύλλογος Επιστημόνων Σελίνου, διοργανώνουν εκδήλωση κατά την οποία θα παρουσιαστεί το νέο βιβλίο του ιατρού Ευτύχη Λαμπουσάκη, που έχει τίτλο ΤΑ ΑΣΚΛΗΠΕΙΑ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ.
Η εκδήλωση θα γίνει στα Χανιά, την Τετάρτη 12 Ιουνίου 2019 και ώρα 7.30 μ.μ.  στο Πολιτιστικό Κέντρο της Ιεράς Μητροπόλεως Κυδωνίας και Αποκορώνου.

Το νέο Δ.Σ. του Συλλόγου Επιστημόνων Σελίνου

Στις 9-5-2019 έγιναν εκλογές για την ανάδειξη νέου Διοικητικού Συμβουλίου του Συλλόγου Επιστημόνων Σελίνου.
Το νέο Διοικητικό Συμβούλιο  συγκροτήθηκε σε σώμα ως εξής:
1)Πρόεδρος: Μπασιάς Λουκάς,  Πολιτικός Μηχανικός και Μαθηματικός με μεταπτυχιακές σπουδές
2)Αντιπρόεδρος : Νικολακάκης Νεκτάριος, Διδάκτωρ ιστορικός, καθηγητής στο Αριστ. Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
3)Γεν. Γραμματέας: Γεντεκάκη Ειρήνη, πτυχ. πολιτικών επιστημών με μεταπτυχιακές σπουδές
4)Ειδικός Γραμματέας: Γιάννης Θεοδωράκης, οικονομολόγος
5)Ταμίας: Τζεμανάκης Γιάννης, δάσκαλος
6)Μέλος: Λαμπουσάκης Μανώλης , γιατρός στο Νοσοκομείο Χανίων
7)Μέλος: Γρηγοράκης Νικόλαος, πληροφορικός

Εκλογές στο Σύλλογο Επιστημόνων Σελίνου

Κάνουμε γνωστό ότι δεν υπήρξε απαρτία στην εκλογοαπολογιστική Γενική Συνέλευση του Συλλόγου Επιστημόνων Σελίνου της 2-5-2019.
Ετσι σύμφωνα με τις ανακοινώσεις που ήδη κάναμε,  την Πέμπτη 9-5-2019 και από 5.00 μ.μ. έως 7.00 μ.μ. θα γίνει στα Χανιά εκλογοαπολογιστική Γενική Συνέλευση του Συλλόγου Επιστημόνων Σελίνου και εκλογές για την ανάδειξη του νέου Διοικητικού Συμβουλίου του συλλόγου. Τα παραπάνω θα γίνουν στην αίθουσα του κτιρίου του  Επιμελητηρίου Χανίων (που βρίσκεται απέναντι από την Δημοτική αγορά των Χανίων και δίπλα στην Εθνική Τράπεζα και την Τράπεζα της Ελλάδος).

Εκλογές στον σύλλογο επιστημόνων Σελίνου

Την Πέμπτη 2-5-2019 και από 5.00 μ.μ. έως 7.00 μ.μ. θα γίνει στα Χανιά εκλογοαπολογιστική Γενική Συνέλευση του Συλλόγου Επιστημόνων Σελίνου και εκλογές για την ανάδειξη νέου Διοικητικού Συμβουλίου του συλλόγου. Τα παραπάνω θα γίνουν στην αίθουσα του κτιρίου του  Επιμελητηρίου Χανίων (που βρίσκεται απέναντι από την Δημοτική αγορά των Χανίων και δίπλα στην Εθνική Τράπεζα και την Τράπεζα της Ελλάδος).

Σε περίπτωση μη απαρτίας η επαναληπτική Γενική Συνέλευση και οι εκλογές θα γίνουν στις 9-5-2019 στον ίδιο χώρο και τις ίδιες ώρες.

Ομιλία της Δήμητρας Σαρικάκη

 Στην εκδήλωση για τους νεκρούς Σελινιώτες στον πόλεμο στην Αλβανία το 1940-1941, έγινε η παρακάτω ομιλία από την κ. Δήμητρα Σαρικάκη

Αιδεσιμώτατοι, κύριε Δήμαρχε, κύριοι εκπρόσωποι των ενόπλων δυνάμεων, κύριοι εκπαιδευτικοί πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, κυρίες και κύριοι.

Μαζευτήκαμε εδώ σήμερα για να τιμήσουμε έστω και καθυστερημένα τη μνήμη των Σελινιωτών πεσόντων στα Αλβανικά βουνά και όχι μόνο το 1940.

Εγώ θα αρχίσω την ομιλία μου με ένα απόσπασμα  από τους διαλόγους του Πλάτωνα. «Πατρός τε και μητρός και των άλλων προγόνων απάντων τιμιώτερον εστίν η πατρίς και σεμνότερον και αγιώτερον…»

Τα νιάτα της Ελλάδος εγκατέλειψαν τα σπίτια και τις οικογένειες τους και έτρεξαν στο κάλεσμα της πατρίδας που κινδύνευε.

Τα ονόματα και τα στοιχεία που μπόρεσα να βρω με αλφαβητική σειρά είναι τα εξής:

1)Αρτεμογιαννάκης Εμμανουήλ του Ιωάννη από το χωριό Σκλαβοπούλα. Σκοτώθηκε στην Αλβανία και είχε αδελφούς τον Ιωσήφ και τον Ευτύχιο Αρτεμογιαννάκη χωρίς άλλα στοιχεία.

2)Βλοντάκης Στέφανος του Μιχαήλ και της Αννας από το χωριό Καλαμιού. Στο κάλεσμα της πατρίδας πήγε εθελοντής. Κατετάγη στο ιππικό. Σε μια μάχη τραυματίστηκε. Όταν βγήκε από το Νοσοκομείο του εδόθη τιμητική άδεια την οποία δεν δέχθηκε  και επανήλθε στο μέτωπο. Σκοτώθηκε στην Κόνιτσα.

3)Κοκολάκης Μιχαήλ του Στυλιανού από το Αρχοντικό. Επιστρατεύτηκε το 1940 και υπηρέτησε στο Πυροβολικό. Συμμετείχε στη μάχη της Κλεισούρας. Σε διατεταγμένη υπηρεσία έπεσε πάνω του μια οβίδα και τον σκότωσε τους πρώτους μήνες των μαχών. Ηταν αρραβωνιασμένος με την Μαριγώ Κατσανεβάκη, αδελφή του Γιάννη Κατσανεβάκη από το Αρχοντικό. Ετοίμαζαν να χτίσουν το σπίτι τους αλλά έμεινε μισοχτισμένο για τη θυσία στην πατρίδα.

4)Κουμαδωράκης Δημήτριος του Ιωάννη από το χωριό Χόνδρος Σαρακίνας. Ηταν αδελφός του μακαρίτη παπά Θεοδόση Κουμαδωράκη. Όταν έσπασε το μέτωπο πολλοί Κρητικοί μπήκαν σε ένα καράβι που οι Γερμανοί το βούλιαξαν και πνίγηκαν όλοι. Δεν υπάρχουν άλλα στοιχεία.

5)Κυμιτζόγλου Ιωάννης του Σταύρου από τον οικισμό Πλάτανος (Χατζή Μπέη) Βουτά. Στην επιστράτευση ήταν παντρεμένος με την Ευαγγελία Καρυώτη και είχε τον γιό του Σταύρο 4 ετών και την κόρη του Κατίνα 2 ετών. Η γυναίκα του ήταν έγκυος. Λίγο πριν το τέλος του Πολέμου γέννησε δίδυμα και πέθανε μαζί με τα παιδάκια. Τα δύο άλλα παιδιά τα μεγάλωσε σαν παππούς ο Σταύρος και η γιαγιά Ερωφίλη. Ο Γιάννης επιβιβάστηκε μαζί με άλλους στρατιώτες σε ένα λεωφορείο το οποίο έπεσε στη λίμνη των Ιωαννίνων. Τραυματίστηκε και νοσηλεύτηκε στο νοσοκομείο Καλπακίου όπου μετά από 10 μέρες πέθανε παρά τις προσπάθειες της οικογένειας. Τα οστά του δεν βρέθηκαν.

6)Μαράκης Γεώργιος του Εμμανουήλ και της Καλλιόπης από τον οικισμό Γραμμένο του Βουτά. Επιστρατεύτηκε το 1940. Ηταν αρραβωνιασμένος με την Αναστασία Περδικάκη. Σκοτώθηκε στην Αλβανία.

7)Μποτωνάκης Θεόδωρος του Ευστρατίου, από το χωριό Λαγκαδάς κοινότητας Σκλαβοπούλας σκοτώθηκε στην Αλβανία χωρίς άλλα στοιχεία.

8)Μποτωνάκης Ιωσήφ του Αρτεμίου και της Χρυσούλας από τον οικισμό Πλάτανο (Χατζή Μπέη) Βουτά. Στον πόλεμο του 1940 ήταν ανθυπασπιστής. Πολέμησε στην Πίνδο. Επαθε κρυοπαγήματα και του έκοψαν τα πόδια. Πέθανε στο νοσοκομείο Ιωαννίνων. Ηταν αδελφός του Ηλία Μποτωνάκη.

9)Πουμπλάκης Ευάγγελος του Ευσταθίου από το χωριό Χάσι. Ηταν μοναχογιός με έξι αδελφές. Επιστρατεύτηκε το 1940. Στο μέτωπο είχε διοικητή τον λοχαγό Στυλιανό Σεργεντάνη από τον Βουτά. Σύμφωνα με μαρτυρία άλλου στρατιώτη πάτησε νάρκη και τον ανατίναξε.

10)Ντουλάκης Ιωάννης του Γεωργίου, ετών 24 εφονεύθη 22/4/41. Αδελφός του Μιχαήλ Ντουλάκη. Υπάρχει μνημείο γι’ αυτόν στο Μεσολόγγι.

Ας είναι ελαφρύ το χώμα που σας σκέπασε αθάνατοι νεκροί και ας μείνει η μνήμη σας αιώνια και ακατάλυτη. Κλείνω με ένα στίχο του Αντρέα Κάλβου.

«Ας μη βρέξει ποτέ το σύννεφο και ανέμους σκληρούς ας μη σκορπίσει, το χώμα το μακάριο που σας σκεπάζει».

Ομιλία του Γιάννη Μιχ. Θεοδωράκη οικονομολόγου, επίτιμου Δ/ντή τελωνείου Χανίων, στην εκδήλωση του Συλλόγου Επιστημόνων Σελίνου, για τους πεσόντες Σελινιώτες του Αλβανικού μετώπου, στην Παλαιόχωρα την 28-10-2018.

Κύριε Δήμαρχε, Αιδεσιμώτατε, κύριοι εκρόσωποι Αρχών και Φορέων. Κυρίες και κύριοι.

Κατ' αρχήν θέλω να συγχαρώ τον Σύλλογο Επιστημόνων Σελίνου και τον Πρόεδρο, τον Λουκά Μπασιά, όπως και όλο το Δ.Σ. για την σημερινή εκδήλωση με αφορμή την Εθνική επέτειο, η οποία είναι αφιερωμένη στους νεκρούς Σελινιώτες του Ελληνο-Ιταλικού πολέμου 40-41. Η συγκίνησή μου είναι μεγάλη γιατί ανάμεσα στους νεκρούς του Αλβανικού μετώπου είναι και ο θείος μου (αδελφός του πατέρα μου), Συνταγματάρχης Ιωάννης Γ. Θεοδωράκης. Είναι δε τιμή μου που έχω το όνομά του.

Τα στοιχεία του βιογραφικού του, που θα σας διαβάσω παρακάτω τα πήρα εκτός από την οικογένειά μας, από το ΓΕΣ, το Ιστορικό αρχείο Κρήτης, το Δήμο Καντάνου - Σελίνου, τα Δημοτικά σχολεία Παλαιόχωρας και Ροδοβανίου, τον Φιλοπροόδο Σύλλογο Ελύρου κ.ά. πηγές. Γεννήθηκε στη Μάζα Σελίνου το έτος 1888. Ήταν το πρώτο από τα 9 παιδιά της οικογένειας, 6 αγόρια και 3 κορίτσια. Η μόρφωσή του ήταν υψηλού επιπέδου για εκείνη την εποχή και όχι μόνο. Δημοδιδάσκαλος και τελειόφοιτος της Νομικής Σχολής Αθηνών. Υπήρξε από τα πρώτα μέλη του "Φιλοπροόδου Συλλόγου Ελύρου", του δεύτερου αρχαιότερου συλλόγου στην Κρήτη με έτος ίδρυσης το 1906 και έδρα το Ροδοβάνι. Επί Κρητικής Πολιτείας θα υπηρετήσει ως Δημοδιδάσκαλος για περίπου 4 χρόνια στα μεγαλύτερα τότε Δημοτικά σχολεία του Σελίνου, της Παλαιόχωρας και του Ροδοβανίου.

Το έτος 1912 θα ενταχθεί ως εθελοντής στο επίλεκτο Αντάρτικο σώμα του Αρχηγού Αριστείδη Κριάρη, παίρνοντας μέρος στους Βαλκανικούς πολέμους. Πριν αναχωρήσει το Σώμα από τα Χανιά και συγκεκριμένα την 20η Οκτωβρίου 1912, υπογράφει μαζί με τους άλλους συμπολεμιστές του επιστολή - πρακτικό, απευθυνόμενη προς τον Αριστείδη Κριάρη που τον ανακηρύσσει Γενικό Αρχηγό. Στην τελευταία παράγραφο γράφει επί λέξη: «Αναγνωρίζομεν υμάς Γενικόν Αρχηγόν μας, δια την εις Ηπείρου ή Μακεδονίαν πολεμικήν εκστρατείαν μας, δηλούντες ταυτοχρόνως επί τω λόγω της τιμής μας ότι θέλομεν τηρήσει προς υμάς και προς εαυτούς στρατιωτικήν πειθαρχίαν».

Επιστρέφοντας από τους Βαλκανικούς Πολέμους έχει αποφασίσει να ακολουθήσει το Στρατιωτικό επάγγελμα. Δεν είναι τυχαίο. Η οικογένεια του είναι οικογένεια πολέμαρχων. Τα βιώματά του πολύ έντονα. Ο πατέρας του Γιώργος, είχε πάρει μέρος στις τελευταίες μάχες που έγιναν στο Σέλινο, εναντίον των Τούρκων (1896-1897). Μάχες στο Αποπηγάδι και Σταυρό της Καντάνου, όπως επίσης και στην επανάσταση του Θερίσου το 1905. Ο παππούς του Γιάννης, όπως αναφέρει στην Ιστορία της Κρήτης ο Ψιλάκης, ήταν οπλαρχηγός. Ο δε προπάππους του Θοδωρομανώλης είχε σκοτώσει το 1816 στο Απανωχώρι Σελίνου τον Ενετό εξομότη Εμίν Βέγερη, τύρανο του Σελίνου. Στις 12 Αυγούστου 1913 κατατάσσεται εθελοντής στο 1ο Σύνταγμα Πεζικού. Στις 24 Αυγούστου 1916 κατετάγη στον στρατό του κινήματος της Εθνικής Αμύνης. Παίρνει μέρος στον Α' Παγκόσμιο πόλεμο. Την 25 Οκτωβρίου 1916 ονομάζεται έφεδρος Ανθυπολοχαγός.

Την 10η Μαΐου 1918 προάγεται σε Υπολοχαγό. Ορκίστηκε την 28-5-1918. Παίρνει μέρος στην Μικρασιατική εκστρατεία (1919-1922) ως Διοικητής Λόχου. Στη μάχη Ούτς Σεράϊ το έτος 1921 τραυματίζεται. Το έτος 1923 προάγεται σε Λοχαγό και το 1930 σε Ταγματάρχη. Κατά τη διάρκεια του Μεσοπολέμου θα υπηρετήσει σε διάφορες μονάδες στην Ελλάδα. Ανάμεσα σε αυτές ήταν και η Στρατιωτική Ιατρική ως εκπαιδευτής, τα έτη 1926-27 που τότε ήταν στην Αθήνα, στην 5η Μεραρχία Κρητών στα Χανιά, στη Δράμα σε μονάδα που πριν τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο είχε αναλάβει τα οχυρωματικά έργα στα σύνορα. Την 30-7-1940 προάγεται σε Αντισυνταγματάρχης. Η έναρξη του Ελληνο-Ιταλικού Πολέμου 1940-41 θα τον βρει στο 30ο Σ.Π. Παίρνει μέρος με την μονάδα του σε όλες τις νικηφόρες επιχειρήσεις του Ελληνικού στρατού εναντίον των Ιταλών.

Στην εαρινή επίθεση των Ιταλών εναντίον των Ελλήνων τον Μάρτιο του '41, τις επιχειρήσεις παρακολούθησε και ο ίδιος ο Μουσολίνι, ο οποίος είχε πετάξει με το προσωπικό του αεροπλάνο στην Αλβανία. Μετά δε την ήττα των Ιταλών και σε αυτή την επίθεση, ο Μουσολίνι θα βρίσει τους στρατηγούς του και θα φύγει εξοργισμένος για Ρώμη. Στις 6-4-41 οι Γερμανοί φασίστες, επιτίθενται στην Ελλάδα. Ο Συνταγματάρχης Θεοδωράκης ήταν από τους αξιωματικούς, που πίστευαν ακράδαντα ότι με τον ίδιο ηρωισμό και αυταπάρνηση που πολέμησαν εναντίον των Ιταλών φασιστών, έπρεπε να πολεμήσουν και εναντίον των Γερμανών φασιστών.

Δυστυχώς οι Δ/τές του Α,Β,Γ, Σώματος Στρατού κι ο Μητροπολίτης Ιωαννίνων, πίεζαν επίμονα από την πρώτη στιγμή της επίθεσης για συνθηκολόγηση με τους Γερμανούς. Παρέβησαν δε ανοικτά τις εντολές τόσο της Στρατιωτικής όσο και Πολιτικής Ηγεσίας για συνέχιση του αγώνα μέχρι εσχάτων. Ο Διοικητής του Γ' Σώματος στρατού, Γεώργιος Τσολάκογλου στις 20-4-1941 υπέγραψε συνθηκολόγηση με τους Γερμανούς και έγινε ο πρώτος διορισμένος από τους Γερμανούς κατοχικός πρωθυπουργός.  Μέσα σε αυτό το κλίμα της ηττοπάθειας και του συμβιβασμού που είχαν σπείρει στο στράτευμα οι παραπάνω Δ/τές των 3 Σωμάτων Στρατού, ο Συνταγματάρχης Θεοδωράκης αγωνίζεται με όλες του τις δυνάμεις να εμψυχώσει και να τονώσει το κλονισμένο ηθικό τόσο των αξιωματικών, όσο και των στρατιωτών της Μονάδας του. Κατά την σύμπτυξη του Ελληνικού στρατού στην Αλβανία, σε μια συμπλοκή με τους Γερμανούς, τραυματίζεται και μεταφέρεται στο 1ο Στρατιωτικό Νοσοκομείο Ιωαννίνων, όπου την 18-4-1941 αφήνει την τελευταία του πνοή. Ήταν παντρεμένος, χωρίς να έχει αποκτήσει παιδιά.

Υπήρξε ένας γενναίος, ηθικός και έντιμος αξιωματικός. Με απόφαση του ΥΕΘΑ την 5η Ιουνίου 1942 προάγεται επ’ ανδραγαθία στον βαθμό του Συνταγματάρχη. Την 25 Μαΐου 1993, με διαταγή του 1ου Ε.Γ. του ΓΕΣ, το στρατόπεδο στο Λαγό Διδυμοτείχου Ν. Έβρου, όπου στρατωνίζεται και το 30ο ΣΠ, σήμερα 30η Μ/Κ Ταξιαρχία, ονομάστηκε σε "Στρατόπεδο Συνταγματάρχου Π.Ζ. Θεοδωράκη Ιωάννη". Είναι ένα από τα μεγαλύτερα και πιο σύγχρονα στρατόπεδα της Ελλάδος εκτάσεως 5.500 στρεμμάτων στα σύνορα Ελλάδος - Βουλγαρίας - Τουρκίας. Στις 5-12-2015, με πρόσκληση του Διοικητή της Ταξιαρχίας, που υπηρέτησε ο θείος μου, επισκεφθήκαμε το στρατόπεδο, μαζί με τον ξάδελφο μου καρδιολόγο του Ωνάσειου Νοσοκομείου Γιώργο Θεοδωράκη. Ήταν μια συγκινητική τελετή. Με προσωπικά αντικείμενα και φωτογραφίες που κρατούσαμε έγινε μια μουσειακή προθήκη στο Διοικητήριο της Ταξιαρχίας.

Είχε τιμηθεί με τα παρακάτω παράσημα και μετάλλια:

1) Αργυρός Σταυρός του Τάγματος του Φοίνικα.

2) Χρυσό Αριστείο Ανδρείας. του απενεμήθη 3 φορές. 3) Μετάλλιο Στρατιωτικής Αξίας Α' τάξης.

4)  Μετάλλιο Ελληνοτουρκικού πολέμου.

5) Μετάλλιο Ελληνοβουλγαρικού πολέμου

6) Μετάλλιο Βορεοηπειρώτικου αγώνα (1914).

7) Διασυμμαχικό μετάλιο "Νίκης"

Στις 20 Μαΐου 1941 αρχίζει η Μάχη της Κρήτης. Ο Μανώλης Θεοδωράκης, αδελφός του Συνταγματάρχη είναι από τους πρώτους που παίρνει μέρος στην Μάχη του Γαλατά. Με το όπλο του πυροβολεί τους Γερμανούς αλεξιπτωτιστές. Ένας Λοχαγός των Γερμανών αλεξιπτωτιστών που τον έχει τραυματίσει ο θείος μου, πέφτοντας στο έδαφος πυροβολεί κι αυτός με το αυτόματο, και τον τραυματίζει σοβαρά. Ένας Γαλατιανός ο Αντώνης Φυντικάκης πιάνει μια πέτρα και πέφτει επάνω στον Γερμανό και τον σκοτώνει. Ο Μανώλης Θεοδωράκης μεταφέρεται στο Νοσοκομείο Χανίων και το βράδυ της 20ης Μαΐου του '41 πεθαίνει. Την σκηνή αυτή την είδε ο νεαρός τότε ζωγράφος Πέτρος Βλαχάκης, και μετά τον πόλεμο την αποτύπωσε σε καμβά. Είναι ο γνωστός πίνακας ζωγραφικής με τον Κρητικό που φοράει βράκα και στιβάνια, κρατάει μια πέτρα στο χέρι και χτυπά τον Γερμανό αλεξιπτωτιστή. Πίσω δεξιά και δίπλα στο όπλο του που ακόμα βγάζει καπνό είναι είναι πεσμένος ο Μανώλης Θεοδωράκης. Ο πρωτότυπος πίνακας βρίσκεται στο Ιστορικό Αρχείο Κρήτης.

Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας.

Αλλες αναφορές για τους νεκρούς της Αλβανίας

Παρουσιάζονται στοιχεία για τους νεκρούς, από αυτά που μας εδόθησαν.

Εγιναν και άλλες αναφορές για αυτούς στην εκδήλωση, που  δημοσιεύτηκαν στην εφημερίδα Σελινιώτικα Νέα.

Πάντως όποιος έχει πρόσθετα στοιχεία είτε για τους παρακάτω αναφερομένους, είτε για άλλους, μπορεί να μας τα στείλει ώστε να ενημερώσουμε το παρόν .

ΑΝΤΩΝΟΒΑΡΔΑΚΗΣ ΑΡΤΕΜΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ

ΔΕΚΑΝΕΑΣ

Γεννήθηκε στον Αζωγυρέ Παλαιοχώρας,γονείς του ήταν ο Αντωνοβαρδάκης  Γεώργιος του Ιωάννου και η Βλοντάκη Τρυανταφυλλιά του Αρτεμίου απο του Καλαμιού Σελίνου. Σκοτώθηκε στην Μάχη της Τρεμπεσίνας . Ο θάνατος του περιγράφεται στο βιβλίο των Μπλαζάκη-Τζομπανάκη «35 Χρόνια Αντίσταση»  στην σελίδα 24 που έζησαν την φρικιαστική στιγμή ως εξής: Εγώ σαν επικεφαλής  του πολυβόλου κρατούσα 2 κιβώτια πυρομαχηκά,600 σφαίρες και το όπλο μου. Όλοι  οι άνδρες του στοιχείου μου σκοτώθηκαν είτε τραυματίστηκαν  και έμειναν μονάχα ο σκοπευτής Σηφοπολάκης Μανούσος απο τα Ασκύφου Σφακίων και ανέλαβε γεμιστής ,ο δεκανέας  Αντωνοβαρδάκης Αρτέμιος από την Παλαιόχωρα Σελίνου γιατί είχε κολήσει το πολυβόλο του, απο τα 12 είχαν μείνει τα 5 ελείψη ορυκτελαίου.Την ώρα που τοποθετούσαν τον πολυβόλο ήμουν ξαπλωμένος 2 μέτρα δίπλα  τους  περιμένοντας να στελειώσουν το πολυβόλο ,να τους δώσω τα πυρομαχηκά.Τη στιγμή αυτή άκουσα ενα οξύ σφύριγμα μιας οβίδας που νόμιζα οτι έπεφτε πάνω μου. Με δόνισε τόσο πολύ που με άφησε αναίσθητο για λίγη ώρα. Όταν  συνήλθα ήμουν σκεπασένος με τα χιόνια,τινάχτηκα είδα ότι ήμουν χτυπημένος στο πλάι στο αριστερό  γόνατο αλλά μπορούσα να περπατήσω. Κοιτάζω να δώ τι έγινε το πολυβόλο και βλέπω ένα  φρικιαστικό θέαμα.Βλέπω το πολυβόλο παραμορφωμένο  ριγμένο δίπλα του, το γεμιστής  Αντωνοβαρδάκη 10 μέτρα πέρα ολόμαυρο,γινομένο κιμά, ζυμωμένο με τα ρούχα του,βλέπω τον σκοπευτή 2 μέτρα πέρα από το πολυβόλο και ζούσε ακόμα μόλις με είδε μου ζήτησε βοήθεια,τον έπιασα από τις μασχάλες,τον έσυρα πιο πέρα και πέθανε στα χέρια μου.

Ο αδερφός του παππού του,Αντωνοβαρδάκης Μιχάλης(Αντωνομιχάλης ή Μιχάλακας)σκοτώθηκε απο τους Τούρκους στου Μουχτάρη το Σπηλιάρη, στην Σκλαβοπύλα οταν ο Κριάρης με καμιά δεκαριά παλληκάρια του πήγαιναν να διαφύγουν στην άλλη Ελλάδα ,μετά την αποτυχία της επανάστασης το 1866 εκεί σκοτώθηκε ο γιός του Κριάρη,Γιώργης και ο Λιατογιώργης, ο ίδιος ο Κριάρης  Τραυματήστηκε και συνελήφθει από τους Τούρκους  στο Μουστάκο.

Αναφέρθηκαν τα παραπάνω από την Ευγενία Αντωνοβαρδάκη

 ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΗΣ  ΠΕΤΡΟΣ  ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ

Γεννήθηκε στο Σφακό Κακοδικίου Σελίνου το 1909.Ήταν ο μεγαλύτερος από τα 6 παιδιά της οικογένειας.

Υπηρέτησε την Στρατιωτική του θητεία στο 14 Σύνταγμα Πεζικού.

Επιστρατεύτηκε στις 28-10-1940 στο 14 Σ.Π.

Κατά την επίθεση στην Τρεμπεσίνα στις 30-1-1941 τραυματίστηκε βαριά.

Μεταφέρθηκε από τους Ανέστη Χατζάκη και Μιχαήλ Ν.Αποστολάκη στο προσωρινό Χειρουργείο και μετά από λίγο απεβίωσε.

Σύμφωνα με την μαρτυρία του Ι.Ζαχαριουδάκη προέτρεπαν τους συμπολεμιστές τους με τον επίσης πεσόντα Μιχαήλ Θεοδώρου Αποστολάκη με την κραυγή «απάνω Κρητικοί» βάλοντας ακάλυπτοι κατά του εχθρού.

Ήταν έγγαμος με τρία(3)ανήλικα παιδιά ηλικίας το 1941, οκτώ,έξι και τριών ετών.

Αναφέρθηκαν τα παραπάνω από τον Αντώνη Αποστολάκη

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΒΛΟΝΤΑΚΗΣ

Στέφανος Βλοντάκης του Μιχαήλ και της Αννας επάγγελμα γεωργός, γεννηθείς την 19/09/1916  στο Καλάμι του πρ. Δήμου Πελεκάνου (σήμερα Καντάνου - Σελίνου). Επεσε ως Ιππέας (3ο Συνταγμα Ιππικού) ετών 21 στο Μάζι του Δήμου Κόνιτσας Περιφέρειας Ιωαννίνων (Αλβανικο μέτωπο)την 18/11/1940.
Κατατάχτηκε ως εθελοντής και διακρίθηκε για τα φιλοπατριωτικά του αισθήματα.
Τραυματίστηκε τις πρώτες μέρες της μάχης και παρόλο που του δόθηκε τιμητική άδεια για να γυρίσει στο τόπο του, ΔΕΝ  τη δέχτηκε, επέστρεψε στο πεδίο της μάχης,  όπου και έπεσε ηρωικά μαχόμενος.
Τιμήθηκε με το μετάλλιο ανδρείας.

Αναφέρθηκαν τα παραπάνω από τον Χρήστο Βλοντάκη]

ΙΩΑΝΝΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΑΡΧΗΣ (Π2)  –  (1888-1941)

Ø Γεννήθηκε στη Μάζα Σελίνου το έτος 1888. Ήταν το πρώτο από τα εννιά (9) παιδιά της οικογένειας, έξι (6) αγόρια και τρία (3) κορίτσια.

Ø Η μόρφωση του ήταν υψηλού επιπέδου όχι μόνο για εκείνη την εποχή αλλά ακόμα και για σήμερα.  Δημοδικάσκαλος και τελειόφοιτος της Νομικής Σχολής Αθηνών.

Ø Υπήρξε από τα πρώτα μέλη του «Φιλοπρόοδου Συλλόγου Ελύρου» του δεύτερου αρχαιότερου Συλλόγου στην Κρήτη με έτος ίδρυσης το (1906) και έδρα το Ροδοβάνι.

Ø Επί Κρητικής Πολιτείας θα υπηρετήσει ως Δημοδιδάσκαλος για (4) χρόνια στα Δημοτικά Σχολεία Παλαιόχωρας και Ροδοβανίου.

Ø Το έτος (1912) θα ενταχθεί ως εθελοντής στο Επίλεκτο Αντάρτικο Σώμα του Αρχηγού Αριστείδη Κριάρη, παίρνοντας μέρος στους Βαλκανικούς Πολέμους.

Ø Τέλος του (1913) κατετάγη εθελοντικά στο 1^ο Σύνταγμα Πεζικού.

Ø Παίρνει μέρος στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ø Την 24-8-1916 κατετάγη στο στρατό του κινήματος της Εθνικής Αμύνης.

Ø Την 25-10-1916 ονομάσθηκε «Έφεδρος Ανθυπολοχαγός».

Ø Την 10-5-1918 κατετάγη στο ενεργό στρατό με το βαθμό του Υπολοχαγού και ορκίστηκε την 28-5-1918.

Ø Παίρνει μέρος στην Μικρασιατική εκστρατεία (1919 – 1922) ως Διοικητής Λόχου. Στη μάχη Ούτς Σεράι το έτος (1921) τραυματίζεται.

Ø Το έτος (1923) προάγεται σε Λοχαγό και το έτος (1930) σε Ταγματάρχη.

Ø Κατά την διάρκεια του μεσοπολέμου θα υπηρετήσει σε διάφορες μονάδες πεζικού στην Ελλάδα. Ανάμεσα σε αυτές ήταν η 5^η Μεραρχία Κρητών στα Χανιά στην Στρατιωτική Ιατρική τα έτη (1926 – 1927) ως εκπαιδευτής που τότε ήταν στην Αθήνα, σε μονάδα που είχε αναλάβει τα οχυρωματικά έργα στα σύνορα, πριν τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ø Την 30-7-1940, προάγεται σε Αντισυνταγματάρχη.

Ø Η έναρξη του Ελληνο – Ιταλικού Πολέμου (1940 – 1941), θα τον βρει στο 30^ο Σύνταγμα Πεζικού. Παίρνει μέρος με την μονάδα του σε όλες τις νικηφόρες επιχειρήσεις του Ελληνικού Στρατού εναντίον των Ιταλών.

Ø Κατά την σύμπτυξη του Ελληνικού Στρατού στην Αλβανία, σε μία συμπλοκή με τους Γερμανούς, τραυματίζεται και μεταφέρεται στο 1^ο Στρατιωτικό Νοσοκομείο Ιωαννίνων, όπου την 18-4-1941 θα αφήσει την τελευταία του πνοή.

Ø Ήταν ένας γενναίος, ηθικός και έντιμος αξιωματικός. Όσοι είχαν  την τύχη να τον γνωρίσουν είτε ως πολίτη, είτε ως αξιωματικό, μιλούσαν για την ακεραιότητα και ευθύτητα του χαρακτήρα του, όπως επίσης και για τις Στρατιωτικές του ικανότητες. Η συνολική του διαδρομή δείχνει τι θα πει πραγματική προσφορά προς την πατρίδα.

Ø Με απόφαση την ΥΕΘΑ (5 Ιουνίου 1942), «προήχθη επ’ ανδραγαθία εις τον βαθμόν του Συνταγματάρχη, διότι τραυματισθείς εις Αλβανικόν μέτωπον, υπέκυψε συνεπεία των τραυμάτων του».

Ø Την 25 – Μαΐου 1993 με την Φ. 911.24/3/593817/Σ.69 Διαταγή του ΓΕΣ/1^ο Ε.Γ., ΤΟ Στρατόπεδο στο Λαγό Διδυμοτείχου όπου στρατωνίζεται  και το 30^ο Σύνταγμα Πεζικού (κατόπιν 30^η Μ/Κ ΤΑΞΙΑΡΧΙΑ), ονομάστηκε σε «Στρατόπεδο Συνταγματάρχου (Π.Ζ.) Θεοδωράκη Ιωάννη».

Ø Είχε τιμηθεί με τα παρακάτω παράσημα και Στρατιωτικά μετάλλια:

1)    Αργυρός Σταυρός του Τάγματος του Φοίνικος.

2)    Χρυσό Αριστείο Ανδρείας. Του απενεμήθη  τρεις (3) φορές.

3)    Μετάλλιο Στρατιωτικής Αξίας Α΄ Τάξης.

4)    Μετάλλιο Ελληνοτουρκικού Πολέμου.

5)    Μετάλλιο Ελληνοβουλγαρικού Πολέμου.

6)    Μετάλλιο Βορειοηπειρωτικού αγώνα (1914)

7)    Διασυμμαχικό μετάλλιο «Νίκης»

Ø    Ήταν παντρεμένος δεν είχε παιδιά.

Αναφέρθηκαν τα παραπάνω από τον Γιάννη Θεοδωράκη

ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΝΙΚ. ΜΠΑΣΙΑΣ , ΕΦΕΔΡΟΣ ΛΟΧΑΓΟΣ

 Γεννήθηκε στο χωριό Μονή της επαρχίας Σελίνου το 1906.

Ηταν εγγονός του Κωστ. Μπασιά, Γεν. Αρχηγού Σελίνου επί τουρκοκρατίας και αδελφός του Κωνσταντίνου Μπασιά, που ήταν επί Γερμ. κατοχής αρχηγός ανταρτικού σώματος.

Ηταν καθηγητής μαθηματικών και όταν κηρύχθηκε ο πόλεμος δίδασκε στο Γυμνάσιο της Χώρας Σφακίων. Κατά τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο κατατάχτηκε στο 34 Σύνταγμα Πεζικού με τον βαθμό του υπολοχαγού. Σκοτώθηκε στις 28-2-1941 στην μάχη της Πεστάνης, στο Αλβανικό έδαφος.

Στον φάκελο του, που υπάρχει στην Διεύθυνση Ιστορίας του Γενικού Επιτελείου Στρατού (Δ.Ι.Σ.), αναγράφεται ότι: 

«Ελαβεν μέρος εις πλείστας μάχας προπορευόμενος πάντοτε, δίνοντας ούτω το παράδειγμα και το θάρρος εις τους στρατιώτας του. Η αυτοθυσία και το θάρρος του υπήρξεν απαράμιλλος, γεγονός όπερ και κατά την μάχην Πέστανη ήτις υπήρξεν σφοδροτάτη. Επεσεν από θεριστικήν βολήν οπλοπολυβόλου κατά την 28 Φεβρουαρίου 1941, η δε πρωτοβουλία και επιτηδιότης του ανεκτίμητος.»

Ο Αντώνιος Μπασιάς για την ηρωική δράση του τιμήθηκε από το Ελληνικό κράτος με δύο Χρυσά Αριστεία Ανδρείας, Πολεμικό Σταυρό και τον επόμενο βαθμό του Λοχαγού «ως φονευθείς στην μάχη».

Από την εφημερίδα ΕΡΕΥΝΑ της 24-4-1941 ελήφθη το παρακάτω κείμενο για τον καθηγητή Αντώνιο Μπασιά. Το κείμενο αυτό το έγραψε ένας μαθητής του στο Γυμνάσιο της  Χώρας Σφακίων, ο  Γεώργιος Καμπουράκης, που καταγόταν από το νησί της Γαύδου. Ηταν αδελφός της μητέρας του πρώην δημάρχου Γαύδου κ. Λαμπάκη και του ιερέα της Παλαιόχωρας κ. Λαμπάκη. Αυτό που είναι συγκινητικό είναι ότι και ο μαθητής που έγραψε το κείμενο μετά από λίγα μόνο χρόνια σκοτώθηκε μαχόμενος στον  πόλεμο που ακολούθησε. Σύμφωνα με πληροφορίες, ο Γεώργιος Καμπουράκης ήταν ένας άνθρωπος που ασχολείτο πολύ με το γράψιμο ποιημάτων και άλλων λογοτεχνικών κειμένων, γενικά ήταν λόγιος,  αλλά όμως πολύ νέος έχασε την ζωή του πολεμώντας.

Από την εφημερίδα ΕΡΕΥΝΑ της 24-4-1941 ελήφθη το παρακάτω κείμενο για τον καθηγητή Αντώνιο Μπασιά. Το κείμενο αυτό το έγραψε ένας μαθητής του στο Γυμνάσιο της  Χώρας Σφακίων, ο  Γεώργιος Καμπουράκης, που καταγόταν από το νησί της Γαύδου. Ηταν αδελφός της μητέρας του πρώην δημάρχου Γαύδου κ. Λαμπάκη και του ιερέα της Παλαιόχωρας κ. Λαμπάκη. Αυτό που είναι συγκινητικό είναι ότι και ο μαθητής που έγραψε το κείμενο μετά από λίγα μόνο χρόνια σκοτώθηκε μαχόμενος στον  πόλεμο που ακολούθησε. Σύμφωνα με πληροφορίες, ο Γεώργιος Καμπουράκης ήταν ένας άνθρωπος που ασχολείτο πολύ με το γράψιμο ποιημάτων και άλλων λογοτεχνικών κειμένων, γενικά ήταν λόγιος,  αλλά όμως πολύ νέος έχασε την ζωή του πολεμώντας.

 ΑΘΑΝΑΤΟΙ ΝΕΚΡΟΙ

 ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΜΠΑΣΙΑΣ

ΑΝΘΥΠΟΛΟΧΑΓΟΣ

 Εκεί  πάνω στας διηνεκώς χιονισμένας κλιτείς των Αλβανικών ορέων, μεταξύ των άλλων αθανάτων ηρώων μας, εύρε τον ηρωικόν και έντιμον θάνατον και το επίλεκτον τέκνον της Λεβεντογέννας Κρήτης, ο Αντώνιος Μπασιάς.

Ο διακεκριμμένος αυτός Επιστήμων που μέχρι της χθές παρέδιδε Γυμνασιακά μαθήματα  εις τους μαθητάς του, ετελεύτησε τον βίον του μαχόμενος  διά την Τιμήν, την Ελευθερίαν και την ανεξαρτησίαν της Πατρίδος του.

Αμα τη προσκλήσει της κινδυνευούσης Πατρίδος, το δυνατό του χέρι, που από τα παιδικά του χρόνια κρατούσε την γραφίδα, δεν εδίστασεν ουδόλως να αρπάση το όπλον και προθύμως να προστρέξη ίνα την υπερασπίση όλαις δυνάμεσι.

Και, ώ της κακής τύχης, σε μία μάχην, καθ’ ήν ώραν ηγωνίζετο και έδιδε διαταγάς και οδηγίας εις τα ατρόμητα παλληκάρια του, άσπλαχνο βόλι τον βρήκε στο στήθος και το ρωμαλέο του σώμα ξαπλώθηκε χάμο νεκρό.

Ο υφ’ απάντων που τον εγνώρισαν αγαπητός, το καμάρι των οικείων και συγγενών του, το επίλεκτον αυτό της Κοινωνίας μέλος, ο Αντώνιος, δεν υπάρχει πλέον. Εύρε ως αναπαυτικώτατον μνήμα τας πτυχάς της κυανολεύκου σημαίας του και ως στέφανον τα αγριολούλουδα που θα φυτρώσουν και θα αναπτυχθούν με το πότισμα του αίματος του. Εχυσε και αυτός το ηρωικόν αίμα του για να βάλη και να ποτίση μια γωνιά Ελληνικής  πλέον Αλβανικής γής, εξ ής θα φυτρώσουν τα λουλούδια της Ελευθεριάς, της Υπερηφάνειας και της ανδρείας. Εχυσε και αυτός το αίμα του για να βάψη μιάν άκρη της αιματοβαμμένης Ελληνικής σημαίας. Τέλος, έχυσε και αυτός το αίμα του, όπερ αναμιγνυόμενον μετά των άλλων αθανάτων νεκρών, θα χρησιμεύση ως αναλλοίωτος μελάνη, δι’ ής θα γραφούν και πάλιν νέαι δέλτοι, νέοι θρίαμβοι και άφθαστα κατορθώματα εις την ιδιάζουσαν Ελληνικήν Ιστορίαν.

Ω αγαπητέ Αντώνιε! Είμεθα καταλυπημένοι για τον απροσδόκητον θάνατον σου, αλλ’ όμως και υπερήφανοι. Υπερήφανοι διότι έπεσες στο πεδίον της Τιμής, εις τον Ιερόν της Πίστεως και της Πατρίδος βωμόν, αγωνιζόμενος για την ζωήν, την ιδιοκτησίαν, την λατρείαν και την τιμήν μας. Υπερήφανοι γιατί έπεσες αγωνιζόμενος, υπερασπίζων τας Εκκλησίας, τους τάφους και τα πάτρια εδάφη των προγόνων μας, την βαρείαν αυτήν κληρονομιάν που πάς Ελλην προσπαθεί σήμερον να την διατηρήση άθικτον και αμόλυντον. Τέλος, είμεθα υπερήφανοι και παρηγορούμεθα γιατί δεν απέθανες. Τέτοιοι νεκροί δεν αποθνήσκουν. Ζούν. Ζούν αθανάτως! Ζούν αιωνίως! Ζούν υπερηφάνως και ανδρείως! Ζούν τιμώντες αιωνίως την Πατρίδα.

Αφθαστον ηρωικόν παλληκάρι μας!  Ως ελάχιστον φόρον τιμής και ευγνωμοσύνης, κλίνομεν ευλαβικά το γόνυ προ του παναγίου  νοερού τάφου σου και με καρδιά γεμάτη από Πίστη, υπερηφάνεια και ευγνωμοσύνη με υψωμένας τας χείρας ζητούμε παρά τω Υψίστω την «αιωνίαν ανάπαυσιν της αθώας και αγίας ψυχής Σου».

 Νήσος Γαύδος

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΜΠΟΥΡΑΚΗΣ

Δημοσίευμα για τον Αντώνιο Μπασιά, έκανε και άλλος μαθητής του από το Γυμνάσιο της Χώρας Σφακίων, ο δάσκαλος Γεώργιος Μανουσέλης. Το δημοσίευμα έγινε στα Χανιώτικα Νέα στις 20-10-2007 και στα Σελινιώτικα νέα στις 3-4-2008.

Αναφέρθηκαν τα παραπάνω από την Ιωάννα Χαλκιαδάκη

ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΣΤΑΜ. ΜΠΑΣΙΑΣ

Ο Εμμανουήλ Σταματίου Μπασιάς γεννήθηκε στο Επανωχώρι Σελίνου. Οταν κηρύχθηκε ο πόλεμος δεν κλήθηκε για να καταταγεί διότι είχε προβλήματα υγείας .  Όμως  δεν ήθελε να είναι απών από τον αγώνα αυτό της πατρίδας του. Γι αυτό δήλωσε εθελοντής,  στρατεύτηκε και έχασε την ζωή του σε μάχη με τους Ιταλούς, στα χιονισμένα βουνά της Αλβανίας.

Ο αδελφός του Βασίλης, που πολέμησε επίσης στην Αλβανία και τραυματίστηκε σοβαρά, έλαβε  πολεμικό σταυρό για την δράση του.

Αναφέρθηκαν τα παραπάνω από την Ιωάννα Χαλκιαδάκη

ΜΠΟΤΟΝΑΚΗΣ ΑΝΤΩΝΗΣ

 Για Μποτωνάκη Αντώνη από Κάντανο, πληροφορίες από την εγγονή του Αντωνία Μποτονάκη, συγγραφέα.

        Λένε πως ήτανε τέτοιος χορευτής που όταν επήγαινε σε γάμο εγύριζε ξυπόλητος. Επίσης ο  κ. Αρχοντάκης που διατηρεί μπακάλικο  στην Κάντανο μου έχει διηγηθεί…’’Εδώ απ’ όξω εστάθηκε το φορτηγό κι ένας ένας ήρχουντανε κι εμπαίνανε στην καρότσα. Σκεφτικοί, φοβισμένοι, κλάυμενοι λογιώ λογιώ. Μα ο παππούς σου μωρέ ετραγούδιε ένα ριζίτικο μέχρι κι εγροικούντανε ώστε να που έφταξε το φορτηγό εκιά απού ναι το ελαιουργείο.
- Και ποιό ριζίτικο έλεγε, θυμάσαι;
- Θυμούμαι. ‘’Μάνα πολλά μαλώνεις με κι εγώ μισέψω θέλει…’'

Ο Αντώνης Γεωργίου Μποτωνάκης ξεψύχησε στο Β πεδινό νοσοκομείο λόγω σηψαιμίας η οποία προήλθε από βαριά τραυματα, κρυοπαγήματα  και προχωρημένη γάγγραινα  στις 28/2/1941. Αγνωστος ο τόπος ταφής.

         Στην φωτογραφία που παρουσιάστηκε είναι δεύτερη σειρά πρώτος από δεξιά ο Αντώνιος Γεωργίου Μποτονακης.   Αποθανών στις 28η Φεβρουαρίου του 1941 από τραύματα πολέμου. Επέστρεψε μόνο η χλαίνη του. Η  η υποτιθέμενη χλαίνη του.
Άφησε πίσω του την μητέρα του, τη σύζυγό του και το γιο του και πατέρα μου.

Αναφέρθηκαν τα παραπάνω από τον Ευτύχη Κορκίδη

ΝΙΚΟΣ ΠΑΝΑΓ. ΜΑΛΑΝΔΡΑΚΗΣ, ΔΑΣΚΑΛΟΣ

 Γεννήθηκε στο Αργαστήρι το 1909. Ηταν απόφοιτος του ιεροδιδασκαλείου Αγίας Τριάδος. Διορίστηκε το 1928 στους Ανύδρους και το 1929 στο Δημοτικό σχολείο Σκάφης.

Το 1940 πήρε μετάθεση στα Νεροκούρου όπου όμως δεν υπηρέτησε λόγω στρατεύσεως του.

Στις 16-2-1941 πέθανε στο Νοσοκομείο Ιωαννίνων εξαιτίας σοβαρού τραυματισμού του κατά την διάρκεια του Ελληνοϊταλικού πολέμου. Τάφηκε στο στρατιωτικό νεκροταφείο Ιωαννίνων.

Σχετικό είναι το δημοσίευμα του ανεψιού  και μαθητή του, Νικ. Μαλανδράκη, αστυνομικού, στα Σελινιώτικα Νέα στις 18-12-2003.

Από τον Ευτύχιο Κορκίδη στην εκδήλωση αναφέρθηκαν τα παρακάτω:

 ΕΙΚΟΝΕΣ ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΣΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΝΤΑΝΟ

Εδώ ραδιοφωνικός σταθμός Αθηνών. Έκτακτο ανακοινωθέν: " Αι Ιταλικαί στρατιωτικαί δυνάμεις προσβάλουν από της 5.30 πρωϊνής της σήμερον τα ημέτερα τμήματα προκαλύψεως της Ελληνικής Αλβανικής μεθορίου. Αι ημέτεραι δυνάμεις αμύνονται του πατρίου εδάφους".
Ξημερώματα της Δευτέρας σημαδιακής μέρας, στις 28 τ’ Οκτώμβρη του 40, η καμπάνα τ’ Άη - Νικόλα στην Κάντανο, δεν σήμανε μια φορά, για τα σχολαρούδια της περιοχής, κατά που κτυπούσε καθημερινά, αλλά κτύπαγε ασταμάτητα και επιτακτικά.
Οι γειτονιές τα ρυάκια και τα γύρω βουνά δέχονταν τους ήχους της, προξενώντας την απορία των κατοίκων της περιοχής.
Είντάνε μωρέ Κωσταντή …..! ! Δεν παίζει νεκρικά ! ! !
Δεν κατέω…..Γιάννη ……Φώναζε ο ένας τ’ αλλού, από το ένα αυλώχι στο άλλο, που καλούργιζαν, για να φρεσκάρουν το χωράφι και να το σπείρουν τον Γενάρη. Δεν πέρασε πολύ ώρα και το βλασταρούδι του Κωσταντή, το Γιωργιό, ξεγλωσσισμένο και λαχανιασμένο, φάνηκε στην άκρα του χωραφιού……
Μπαμπά ! ! Μπαμπά ! ! ! Επιστράτευση! Επιστράτευση ! Μούπε η μαμά, πως την ειδοποίησε ένας Χωροφύλακας. Να πάεις λέει στην Χωροφυλακή, Γιατί είναι λέει ….Είναι Επιστράτευση…! !
Δεν είχε σύρει 10 αυλακιές και ο Κωσταντής, ψυλιασμένος καθώς ήταν, από τσι παλιούς ξεσηκωμούς, χωρίς πολύ σκέψη, ξέζεψε τα βούγια και αναμάζωξε τα συμπράγαλα και τα ζυγάλετρα και κίνησε, για το σπίτι του.
Γιάννη …..Γιάννη Επιστράτευση…. Μούπε το κοπέλι και να βιαστούμε λέει …να παρουσιαστούμε την χωροφυλακή…. Εφώναξε ο Κωσταντής του Γιάννη, που καλούργιζε κοντά του.
Μέχρι να αποφτάξει στο σπίτι του, έμαθε τα καθέκαστα και αφού τακτοποίησε τα ζωντανά, πήγε στο τσαρσί της Καντάνου, να μάθει περισσότερα.
Μπροστά από το τηλεφωνικό κέντρο, της Καντάνου, ήτανε πολλοί χωριανοί του μαζωμένοι. Στο κεντρικό τηλεφωνείο της Επαρχίας, ο τηλεφωνητής, εμπαινόβγανε τα βύσματα του Μεταλλάχτη, την μια να δέχεται τηλεγραφήματα και ειδοποιήσεις και την άλλη να ευθυγραμμίζεται με την Υπ/νση Χωροφυλακής και με τους Σταθμούς Χωρ/κής Σελίνου, προκειμένου να ειδοποιηθούν όλοι οι επίστρατοι και να παρουσιαστούν και να κινήσουν, για το μέτωπο.
Το μικρό μεγαφωνάκι του ραδίου, που είχε απ’ έξω το καφενείο του Πλατάνου συνέχεια, μετέδιδε τα μαντάτα.
Βομβαρδίζουνε οι Ιταλοί.
Μπήκανε στην Ήπειρο…Αλλά άκουγαν και τα διαγγέλματα και τις ανακοινώσεις των αρχόντων της Ελλάδας.
Εδά μα σε θυμήθηκε ο κερατάς ο Μεταξάς….
Θα μας σε γαήρει ο κερατάς, τα όπλα, που μας σε πήρε… Με είντα συχέρια, θα πάμε ’δα να πολεμήσουμε… Λέγανε αναμεταξύ τους.
Η καμπάνα τ’ Άη-Νικόλα δεν σταμάτησε να κτυπά και στην Χωροφυλακή, όσο περνούσε η ώρα, άρχισαν κι’ όλας να συντάσσονται οι πρώτες καταστάσεις των επίστρατων.
Η πρώτη καράκα είχε φτάσει κι’ όλας στην Κάντανο, για να παραλάβει τους επίστρατους. Μέχρι το μεσημέρι, πατούλιες – πατούλιες κατέφθαναν από όλα τα σημεία του ορίζοντα, και καθώς κατηφόριζαν, από τις γύρω στράτες άκουγες τσι φωνές των νε, που θύμιζαν ανθρώπους, που πήγαιναν σε χαροκόπι. Οι περισσότεροι επίστρατοι είχαν μαζί τους και την οικογένειά τους, έτσι για τ’ αποχαιρετίσματα ….Ποιος ήξερε….Σε πόλεμο πήγαιναν, οι δικοί τους..
Σαν έφταναν όμως, οι πατούλιες στην Κάντανο, το βαρύ κλίμα του αποχαιρετισμού, μετατράπηκε σε πατριωτικό ενθουσιασμό. Ναι! Ναι ! Εκείνου του απελευθερωτικού ξεσηκωμού των παλιώ μας, που κατάφεραν να αποδιώξουν τους Τούρκους.
Θα τσι φάμε τσι μακαρονάδες, όπως εφάγαγε και τσι τούρκους!
Καλά να πάει η στραθιά μας !
Θα τσι φάμε τσι κερατάδες !
Το τηλεφωνικό κέντρο συνέχιζε να ειδοποιεί …
Τον ειδοποίησες ! Ναι! Ναι ! Τον ειδοποίησα….Απαντούσε από το Ροδοβάνι ο τηλεφωνητής.
Τώρα και ώρα έφυγε, για την Κάντανο.
Απ’ τ’Ανυσαράκι της Καντάνου, μια μεγάλη αθρωπογειτονιά, οι επίστρατοι, έβαλαν ένα σακούλι στην πλάτη τους και αφού έβαλαν ένα καύκαλο, δυο χούφτες αλατσολιές και ένα κομμάτι λαδοτύρι ζηλοπούπι και το αράϊ, για τα ψιλοπράγματα, κατά που τόχαν συνήθειο από την εποχή των μεγάλων ξεσηκωμών, αποχαιρέτηξαν στον αυλόγυρο του σπιτιού, τους δικούς τους και πήραν την δημοσιά, για να φύγουν.
Παρακάτω, γινόταν άλλος αποχαιρετισμός και παρακάτω άλλος, μέχρι, που σμίξανε οι επίστρατοι στα Μαρνελιανά. Η ΜαρνελοΜανώλενα, ήταν απαρηγόρητη, δυο γιους αποχαιρέτα….. Τον Γιώργη αγκάλιαζε και τον Μαθιό άφηνε.
Καμιά δεκαρέ ήτανε ούλοι κι’ ούλοι. Μα σαν πήρανε το καρτερίμι, για την Κάντανο και περνούσανε από την Αγία Άννα, ταχτήκανε οι περισσότεροι στην Χάρη τζη. Όποιος όμως έβλεπε αυτήν την πατούλια, νόμιζες πως ήταν κουμπάροι και πηγαίνανε σε κουμαριά.
Κι’ η καμπάνα τ΄Άη – Νικόλα, ήταν ασταμάτητη.. Καλούσε….Καλούσε …
Καλά να πάμε και με το καλό να γυρίσουμε.
Καλά μωρέ θα πάμε. Θα τσι φάμε …Τσι κερατάδες.
Σαν έφταξαν στην Κάντανο και είδαν το ανθρωπολόϊ, που είχε πλησιάνει στο μεταξύ, άρχισαν να χαιρετούνε, τους ξαδέλφους τους συγγενείς και τσι συντέκνους, απ’ την άλλη επαρχία.
Καλοστραθιά, νάχουμε ξάδερφε
Σύντεκνε …Θα τσι φάμε....
Σαν πέρασε το μεσημέρι, στην Κάντανο έφταξαν άλλες δυο καράκες και λίγο αργότερα, η Χωροφυλακή έδωσε το σύνθημα να ετοιμαστούν να ξεκινήσουν, για τα Χανιά. Οι σωφέρηδες έβαλαν τσι μανιβέλες και άναψαν τις μηχανές, των αυτοκινήτων.
Η Λεφτερίτσα κρατούσε σφιχτά το χέρι του αρραβωνιαστικού τση, του Μανώλη, μέχρι, που ανέβηκε στην καρέκλα. Κι’ Μανώλης έτσι ανεβασμένος από την καρέκλα, έσκυψε κατασυγκινημένος και αφού έδωσε στο στερνό φιλί , στην καλή του, ανέβηκε με τους άλλους.
Ο θόρυβος των αυτοκινήτων, τα καμπανοκτυπήματα, από τον Άη Νικόλα, τα ράδια, από τα καφενεία, αλλά και τους Χωροφύλακες να βοηθούν, ηλέκτρισαν την ατμόσφαιρα περισσότερο. Τα παιδιά οι μανάδες οι αδελφοί και οι αδελφές, οι πατεράδες οι θείοι οι φίλοι, σήκωσαν τον τόνο της φωνής καθώς τα πατριωτικά επιφωνήματα και οι εναγκαλισμοί, διαδέχονταν το ένα το άλλο. Γέμισε η πρώτη καράκα και ο σωφέρης, έβγαλε την καρέκλα, που είχε βάλει για ν’ ανέβουν στην καρότσα οι επίστρατοι και σήκωσε την πίσω πόρτα. Το ίδιο έγινε και με την δεύτερη καράκα και με την Τρίτη.
Η Παναγιά μαζί σας
Να μου γράφεις
Με το καλό να γεννήσεις το παιδί μας
Να φιλείς την φωτογραφία
Με το καλό να επιστρέψεις
Το εικονισματάκι τση Παναγιάς νάχεις πάντα μαζί σου
Μπαμπά , Μπαμπά Να με σκέφτεσαι
Άκουγες να ξεχωρίζουν μερικές φωνές, από το αθρωπολόϊ.
Το παιδί μας ! Μαρία και τα μάθια σου. Με το καλό να γεννήσεις το παιδί μας
Θα σου γράφω.
Θα τσι νικήσουμε τσι μακαρονάδες
Ούλα θα πάνε καλά
Το φυλαχτό που μούδωσες …Θα με φυλάει.
Σαν κίνησαν σιγά σιγά τα φορτηγά, τόσο, οι αναχωρούντες, όσο και οι αποχαιρετούντες φώναζαν χωρίς να ξεχωρίζει κανείς μέσα από τον πατριωτικό συμφερτό κάτι ξέχωρο άκουσμα. Διέσχισαν τα φορτηγά με σιγή κίνηση τα μαγαζιά και το σοκάκι της Καντάνου, με τους δικούς και αποχαιρετούντας να τους ακολουθούν από πίσω. Ο πατριωτισμός από το 1ο φορτηγό παρακίνησε μια πατούλια να τραγουδίσει.…." Μηνάς μου κόρη κι’ έρχουμε κι’ είντα να βάλω νάρθω...". Τραγούδι τση στράτας και του γάμου.
Δεν άργησε να γενικευφτεί το τραγούδι, μέχρι που το πήραν από το 2ο φορτηγό, που ακολουθούσε, για να το πάρει στην συνέχεια και το 3ο .
Οι πιο ψύχραιμοι, από τους ακολουθούντες, θυμηθήκανε τους παλιούς ξεσηκωμούς και καθώς σιγοπερπατούσαν ακολουθούντες μαζί με το αθρωπολόϊ , φούντωσαν μέσα τους οι παλιές ανάμνησες κι’ άρχισαν κι’ αυτοί να σιγοτραγουδούν, αλλά στην συνέχεια να σηκώσουν τους τόνους του αποχαιρετισμού, κατά πούχαν μάθει στα γλεντοτράπεζα.
" Αμέτε φίλοι στο καλό και στην καλή την ώρα…."
Οι γυναίκες και τα παιδιά, δεν μπορούσαν να κρατήσουν την συγκίνησή τους και με την άκρη του τσεμπεριού τους σκούπιζαν και ξανασκούπιζαν τα δάκρυα, που ασταμάτητα έτρεχαν από τα μάθια τους.
Σαν πέρασαν το σοκάκι τα φορτηγά κι’ έπιασαν τον Κάμπο της Καντάνου, μαζί με την σκόνη, που άφησαν πίσω τους, άφηναν να ακούγεται και το τραγούδι της στράτας, από τους επίστρατους. Χάθηκαν προς στιγμής, στην Ανισαρακιώτικη γέφυρα, για να ξαναφανούν πάλι κάτω από την Κεφάλα. Ακουγόταν πάλι το τραγούδι, αλλά ξέμακρα, αυτή την φορά..
Και το αθρωπολόϊ,….. Δεν σταμάτησε στιγμή να τους αποχαιρετά, μέχρι που χάθηκαν τα φορτηγά, στο Φαράγγι της Καντάνου.
Η καμπάνα δεν ηχούσε πια. Στέγνωσε το δάκρυ, που έτρεχε από τα μάθια τους, όπου για άλλους ήταν δάκρυ πατριωτικού ενθουσιασμού και για άλλους αποχαιρετισμού….. Σιγοπερπατώντας και αμίλητοι γύρισαν στα σπίτια τους.
Πιος νάξερε….σε πόλεμο πήγαιναν, οι δικοί τους !!.

Σ.Σ.: Οι περιγραφόμενες σκηνές έχουν αντληθεί από το μαγνητοφωνημένο αρχείο μου, αλλά και τον επίστρατο πατέρα μου.
Η ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΜΟΥ ΣΗΜΕΡΑ 28-10-2018 ΠΟΥ ΕΚΦΩΝΗΣΑ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΑΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ, ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΟ- ΑΛΒΑΝΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ, ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΟΧΩΡΑ